DÖNGÜ

Tanrı meşgul dediniz ben de beni yarattım
Nefes almış herkesten ruhuma bir dem kattım
Adem’in kaburgası, Süleyman’ın asası
Sezar’ın da tacını cennetimde ben sattım

Erginliği bekledim, gebe kaldım geceden
Rahmimde çocukların her biri tek heceden
Toprağın bağrı gibi kustum içimdekini
Çaldım hüküm mührünü Kartacalı eceden

Vakit geldi diyerek soyundum tüm derimi
Kurtulup isimlerden yola koydum serimi
Öyle bir sergüzeşt ki hayat boyu sürecek
Kimim, neyim, bilemem; sorma bana yerimi