HAYAL

Saat 01.00

Üsküdar’dayım

‘Kimsesiz bir sokak ortasında’

Bir elimde biraz önce sardığım sigaram

Diğer elimde kulaklığımla birlikte telefonum.

Saat 01.01

Ben de bir başımayım zaten

Solumda sağımda hep sıfırlar

Böyle doğmuşum

Böyle büyüdüm

Elden ne gelir

Böyle öleceğim.

Saat 01.02

Yorgunum.

Bütün yolları yürümüşüm.

Ama öyle bir kaç kere değil

Yüzleri bulur aynı sokaktaki şarapçı dayıya selam verişim.

Gene yürüyeceğim

Ama şimdi biraz dinleneceğim.

Saat 01.03

Uyumak istiyorum

Binlerce yıl uyumak.

Bütün siyasiler, kan emen vampir tayfası

Yardakçılar ve yardakçıların yalakaları, belleksizler

Hepsi ölene kadar uyumak.

Ve sonra yürümek bütün bu yolları

En baştan

Hiç yürümemişçesine.

Ve vakit tamam olunca

Beklemek sokağın sonunda

Bana doğru gelen üstadı.

Saat 01.04

Bir mesaj geliyor elimdeki telefona

Bir ihtimal diyorum

Belki, ondandır.

Ondanmış…

Nasıl anlatsam?

Nazım’a gel demişler

Gel

Ülkene dön, anladık seni

Hata etmişiz, affet.

Testleri karıştırmışız, yaşayacaksınız demişler

Bir ay sonra öleceğini düşünen zavallıya.

Bir atlı ‘padişah ferman buyurdu

Artık idam kalktı, salın bu adamları’ demiş

Baltasını bileyen cellada.

Demem o ki dostlar

Artık ne Üsküdar’dayım.

Ne yalnızım

Ne yorgunum

Ne de uyumak istiyorum.

Saat 01.04

Ve ben artık bende değilim.

Ve ben artık ben de değilim.