NEDİR İNSAN

Beyaz kağıdı kirleten mürekkep, geceyi öldüren yalancı ışık…

Gökyüzündeki karanlığın katili, insan.

Kumsalda kalan ayak izi, yanaktan akan gözyaşının kiri, sönmüş ateşin külü…

Bir gidenin ardından ağıt yakan insan.

İçli bir nefesleniş, suskun dil, uzaklara bakan göz…

Bir yok oluşun, bir tükenişin içinde kaybolan insan.

Ağlamaktan aciz, yalvarmaktan korkan, deli divane yorgun yürekler…

Uçurumun kıyısında saçlarını savuran, insan.

Sessizliğin çığlığında yankı, gidenin ardından yabancı, sözün bittiği yerde alkışçı..

Sevdasını, umutlarını, neşesini, gülüşünü her iyi şeyi öldüren, insan.

Dönüşü olmayan yol, gidilen sonsuzluk menzili, kiralık canların kiracısı…

Yol iz bilmeden, düşe kalka yürüyen, insan.

Buz tutmuş yürekler, üşümüş ruhlar, unutulmuş bakışlar…

Ardına bakmadan yürüyen, terk eden insan.