ZAHM

İnsanlar acı çekiyor,
insanlık can çekişiyor.
Kimse kazanılandaki emeği görmüyor,
kaybetmenin kıymetini anlamıyor…
Kimse bir başkasına sarılarak iyi etmiyor yaralarını,
kimse kimseyi iç çekişlerinden tanımıyor..
Masada yalnız yemek yemenin,
yalnız bir şehirden bir başka şehre gitmenin
insanda sebep olduğu depremi kimse anlamıyor..

Aynada verilen sözlerin,
bir başkasına verilen sözlerden
daha az kıymetli olmadığını anlamıyor.
Gözyaşlarını silebilmenin,
insanca ağlayabilmenin,
ardından mutlu olabilmenin,
verdiği hazzı kimse bilmiyor.
Birikeni kimse kabul etmiyor,
ne varsa çöplerde ne varsa terk edilmiş evlerde…
Sen de sırtını dönme bana,
sırtından tanırım acılarını…
Acılarını yıkma sırtıma,
yaralanırım..